Jesteś w: Af Portal / Aktualności / Porady / Roszczenia z ubezpieczenia OC



Infolinia_shrt

defensywnikierowcy.pl

 

Ankieta tygodnia
Czy powinno się zabronić wjazdu starszych wysokoprężnych aut do miast?
Tak, bo to one najbardziej zanieczyszczają środowisko.
Nie, nie idźmy śladem Niemiec.
Tylko wtedy, gdy nie spełniają żadnych norm emisji spalin.
2011-09-24

Roszczenia z ubezpieczenia OC

Roszczenia z ubezpieczenia OC

W kolejnym artykule dotyczącym problematyki ubezpieczeń, postaramy się odpowiedzieć na pytanie jakie roszczenia można zgłosić z ubezpieczenia OC posiadacza pojazdu.

Jeżeli w wyniku kolizji lub wypadku uczestnik tego zdarzenia, ucierpiał w sposób fizyczny, mówimy wtedy o szkodzie na osobie. W ramach umowy odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie, gdy sprawca ponosi odpowiedzialność cywilną za wyrządzoną szkodę. Ustalenie odszkodowania odbywa się w oparciu o zasady określone w przepisach kodeksu cywilnego.

Na jakie odszkodowania i w ramach jakich świadczeń możemy liczyć:

Zwrot kosztów leczenia
Jednym z podstawowych roszczeń jest żądanie zwrotu kosztów leczenia. Przewidziane jest ono w art. 444 § 1 kodeksu cywilnego: W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wypłacić sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do wykonywania innego zawodu. Koszty leczenia mogą być pokrywane z góry co oznacza, iż poszkodowany może wystąpić do zakładu ubezpieczeń o wypłatę zaliczki na ten cel.

Możemy tu mówić o:

  1. wydatkach na wizyty lekarskie i leki,
  2. kosztach dodatkowego odżywiania. Koszty dodatkowego odżywiania to świadczenie wynikające nie tylko z uwagi na leczenie następstw powypadkowych, ale także ze względu na poprawę stanu psychicznego poszkodowanego (wyrok SN z 5 lutego 1974 r. sygn. ICR 864/73),
  3. kosztach odwiedzin poszkodowanego w szpitalu,
  4. kosztach opieki nad poszkodowanym (np. gdy jest unieruchomiony), także sprawowanej przez najbliższych członków rodziny,
  5. płatnych świadczeniach zdrowotnych, oczywiście jeśli są celowe, a przede wszystkim zmniejszają następstwa powypadkowe.
  6. sprzęcie rehabilitacyjnym np. kołnierzu ortopedycznym, stabilizatorze kończyny lub protezie, wózku inwalidzkim. W szczególnych sytuacjach możemy żądać wyposażenia samochodu w sprzęt, który umożliwi korzystanie z pojazdu pomimo ograniczeń ruchowych kierowcy.

Poszkodowany musi jednak pamiętać, że zaliczkę należy rozliczyć według faktycznie poniesionych kosztów i potrzeb związanych z leczeniem. Stąd niezbędne jest zbieranie wszystkich faktur i rachunków związanych z kosztami leczenia.

Zadośćuczynienie
Jest to świadczenie wypłacane jako rekompensata za krzywdę moralną i cierpienie fizyczne, doznane w związku z wypadkiem. Z założenia jest ono jednorazowe, powinno kompensować całą dolegliwość leczenia powypadkowego i uwzględniać przyszłe problemy mające podłoże w kalectwie lub ograniczeniach zdrowotnych.

Wysokość zadośćuczynienia zależy od stopnia trwałego uszczerbku, wieku poszkodowanego, możliwości realizacji planów życiowych i zawodowych. Świadczenie nie może być nadmierne i oderwane od sytuacji bytowej osoby poszkodowanej. Ustalenie jego wysokości nie jest sprawą łatwą. Nie ma bowiem prostej metody, która pozwoliłaby wymierzyć poczucie krzywdy. Dlatego poza przepisami kodeksu, mówiącymi o prawie do zadośćuczynienia (art. 445 w związku z art. 444 k.c.), pomocne przy ocenie czynników wpływających na wysokość zadośćuczynienia jest orzecznictwo sądowe.

Przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia za doznaną krzywdę należy pamiętać, że jego celem jest wyłącznie złagodzenie doznanej przez poszkodowanego krzywdy (wyrok SN z 12 lipca 2002 r. sygn. V CKN 1114/2000).

Krzywdą w rozumieniu art. 445 k.c. jest z reguły trwałe kalectwo poszkodowanego, powodujące cierpienie fizyczne i ograniczenia ruchowe oraz utrudniające wykonywanie czynności życia codziennego. Przy ustalaniu wysokości świadczenia w tym przypadku obowiązuje zasada miarkowania wyrażająca się w uwzględnieniu wszystkich okoliczności oraz skutków doznanego kalectwa (wyrok SN z 3 maja 1972 r. sygn. I CR 106/1972).

Jednorazowe odszkodowanie zamiast renty
Oprócz omówionych świadczeń poszkodowany może ubiegać się o renty, które zostaną omówione w kolejnym odcinku naszego "cyklu odszkodowawczego". Zamiast renty, w uzasadnionych przypadkach może zostać wypłacone jednorazowe odszkodowanie np.: gdy, poszkodowany utracił zdolność zarobkowania, chce stworzyć sobie nowe miejsce pracy i być nadal aktywnym zawodowo. Poszkodowany musi wziąć pod uwagę, że jeśli dostanie jednorazowe odszkodowanie, to powrót do płatności renty będzie niemożliwy. Zakłady ubezpieczeń, zgadzając się na zapłatę jednorazowego odszkodowania zamiast renty, żądają oświadczenia, że poszkodowany zrzeka się roszczeń do renty na przyszłość.

Zgodnie z art. 447 k.c. z ważnych powodów można na żądanie poszkodowanego przyznać mu zamiast renty lub jej części odszkodowanie jednorazowe. Dotyczy to w szczególności przypadku, gdy poszkodowany stał się inwalidą, a przyznanie jednorazowego odszkodowania ułatwi mu wykonywanie nowego zawodu (wyrok SN z 15 grudnia 1998 r. sygn. II UKN 603/1998). Zasadą jest naprawienie spowodowanej czynem niedozwolonym szkody na osobie przez przyznanie uprawnionemu odpowiedniej renty (art. 444 § 2 k.c.), a udzielenie w to miejsce jednorazowego odszkodowania, możliwe jest wyjątkowo, gdy występują ważne powody. Kryterium oceny ich istnienia stanowić może wyłącznie interes uprawnionego do renty.


Władysław Olszewski
AF Odszkodowania

  • Currently 0 out of 5 Stars.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Ocena: 0/5

Dziękujemy za Twóją ocenę!

Oceniałeś już tę stronę!

Twoja ocena została zmieniona. Dziękujemy!

Innowacyjna Gospodarka Autofederacja Unia Europejska